Kristoffer

Jada, gjenta etter meg: Arild er ein one trick pony (eitt-kunststykke-ponni?). Før eller seinare sluttar eg vel å poste inkjeseiande bilete av folk i svart/kvitt, når eg kjenner etter tenkjer eg vi nok seier seinare.

Kristin

Framleis fakultetsliv – og lite anna.
Dagens song: Jackson Browne – The pretender.

Stina, Anniken og Kari

Slitsomme ting: Obligatorisk forelesing åtte om morgonen.
Fine ting: Gjenoppdaga godt lys i eine trappeoppgangen.
Elles: Kjem sterkare tilbake, alltid.

Å skulle bli noko her i verda er ikkje akkurat det lettaste målet. Du veit, ein passar jo til så mykje. Den siste tida er det vorte meir klart, her er det berre å smøre matpakka si sjøl og sysle med eigne fakter og tankar og draumar. Difor les eg heller bøker og ventar på at nokon skal dele ei skive eller to. Neste bok på programmet heiter «For så høgt har eg elska». Det byrjar lovande;)

Ein lærer no litt forskjellig. I løpet av den siste veka eller så har eg lært mellom anna dette, i assortert utval:
- jenter er galne. Alle saman.
- det er jamnt over kaldare i Berlin enn dei plassane eg vanlegvis held meg til i Norge. Eg høyrer rykte om 20 minus natt til i dag. Friskt.
- Morten A. Strøksnes skriv godt. Har med andre ord gjort ferdig hans austeuropeiske bilbok no.
- The New Pornographers si siste plate, Twin Cinema, er nesten like bra som alle skulle ha det til (legg herved til denne på lista over gode plater frå 2005).
- ?uestlove er ein fin fyr. Han driv og trommar på nesten alle gode plater innan den sjangeren som i Tyskland går under namnet Black Music. Sist høyrt på The Roots’ Phrenology (ja, eg er nok litt seint ute med denne).
- Woody Allen sine filmar kan vere svært gode. Av ein eller annan grunn har eg aldri sett noko frå den vesle hobbysaksofonisten, men denne veka slo eg til med både Annie Hall og hans nyaste, Match Point (Scarlett!). Retteleg underhaldande.

Andre jordskakande hendingar vil bli lagt til så snart eg får vite om dei. Looking to the future, smiling, singing.