Arkiv for november, 2005
So you`re telling me there is a chance
onsdag, 30. november, 2005
Ser på tjukkas tv kombinert med top modell og nyhendene.
Høyrer på Carola, og Westlife sin julesong, av alle ting; you rise me up.
Har fått parkeringsbot, og er framleis usikker på bileta på veggen der.
Men eg løyser kryssord med kulepenn og er stadig optimist.
Tommel opp.
Om det som har vore - og det som kjem til å kome
sundag, 27. november, 2005
Bergen i oktober: Ein fin fyr slappar av på hotellrommet
Eg høyrer på:
The Smiths - Please, please, please, let me get what I want
Bettye Lavette - Down to zero
Elvis Costello - All this useless beauty
Jerry Butler - Make it easy on yourself
Aimee Mann - I can´t get my head around it
Paranoid / Polaroid
sundag, 27. november, 2005
Den polariserte paranoide
Endre har skaffa seg eit kjekt leiketøy - eit Polaroidkamera for passfoto. Eg fekk eit par idéar til ymse prosjekt - alle inneber eit stort forbruk av dyr polaroidfilm og velvilje frå folk eg treff på.
Eg prøver å samle nokre av dei lause fotoprosjekttrådane mine no, eg må i alle høve utsetje samtlege til neste semester. No speler vi “Vil du bli sosialpsykolog?” for alle pengane - mest truleg treng eg å ringe ein ven.
Bilete på veggen der
fredag, 25. november, 2005
Etter fleire ihuga forsøk på å henge opp bilete på veggen, prosjekt gjennom fire år, er vi i familien Eikenæs Vengen Solbakken kanskje nøgde med opphenget. Det er både beint og kvitt og grått. Dei små firkanta syner ulike tidsepokar med særs ulike motiv. Men, det er alltid eit men har eg skjønt, kor mange bilete kan ein eigentleg henge opp av seg sjølv i si eiga stove, og kor mange bilete kan vere frå eit og same bryllaup med dei same folk på?
Eg har ei kjensle av at vi kanskje bommar litt. På den eine sida kan bilete av seg sjølv vere det mest naturlege kanskje, om ein då manglar venar og ikkje er spesielt kreativ og ei rekkje andre årsaker eg ikkje kan bruke dykkar tid på her. Og sidan det er opptil fleire gode, til dels dyktige i familien Eikenæs Vengen, vert det mange å velje mellom. Samstundes kan det sjå ut som ein lid av noko uklårt, men ikkje særleg heldig om til dømes Eli er representert flest gonger, og maken nok kan sjå ut som han hellar til same kjønn i ulike settingar ( les: bryllaup) .
Treng innspel. Og for alt eg veit er det kanskje skrive ei bok om emnet?
Dessutan lurer eg på om bror 1, 2 eller 3 kan svare på følgjande; har de lett for å sove om natta? Er de opptekne av oppskrifter? Likar de morobøker ( les sveskevitsar med meir)? Har de vanskeleg for å seie at nok er nok? Kva blad er det beste på marknaden no? og kven av dykk er bror 1, 2 og 3?
På førehand; takk!
Pølsemaker, pølsemaker
sundag, 20. november, 2005
Pølsepause ved spegelen
Julepølsehelga sikra julefreden nok ein gong. Denne gongen hadde grevinnan med seg ni slaktar-hattar som vi fekk utdelt med navn og dato, så vi kunne sjå (berre slik for moro skuld) kven som var tilstades frå år til år. Den vanlege summinga om at dette er kjekt (men eit kav), samstundes som det vert kviskra skumle ord om at det kanskje er siste gongen, vart fort gløymt ettersom Onkel Olav meinte at rekorden frå -99 var muleg å slå (1t.49min.). Etterpå fulgte kalas for bursdags”barnet” Onkel O. Graut og spekemat med tilhøyrande kaker og kaffi. I piano\peisestova vart eg vitne til eit fabelaktig show inkluderande alle som hadde stemmer, hender eller føter, og snart gjekk Jubilanten ut for niande gong for å hente eit nytt rytmeinstrument (der fins eit lager). Taase var primus motor for Fest&Moro og stilte song og piano til disposisjon. Det vart ein god dag. Her følger nokre bilete, dei to siste var med blitz og er følgeleg i svart\kvitt.
Nokre gongar bør ein halde fast på keeperen
torsdag, 17. november, 2005
Fritidssysselmann
No kan vi endeleg spele bordhockey i kjellaren på fakultetet - det heile minner meir og meir om ein fritidsklubb.
Den svenske biletbloggen Taimjoonit (timeunit, hugs svengelsken) inneheld ein del fin-fine svart/kvitt-bilete, blir reint nostalgisk - det er framleis noko eige med skikkeleg mørkeromsarbeid.
Straffekonkurranse: Den som klarer å gisse kva film parafrasen i tittelen er henta frå, blir straffa.
In Allgemein
torsdag, 17. november, 2005
I serien “Meir eller mindre unyttige ting som blir delt ut på tyske universitet” har vi i dag kome til alle og einkvar si tyske favorittavis, Frankfurter Allgemeine Zeitung. I fleire dagar på rad har desse avismenneska stått i lobbyen og pressa stakkars studentar til å lese tungt utanriksstoff. Eg har gjort fleire ærlege forsøk på å lese denne avisa, men det er noko vanskeleg, ettersom skribentane lever etter mottoet “det er ikkje ein skikkeleg tysk avisartikkel med mindre halvparten av setningane endar med fire verb etter kvarandre”. Prøv sjølv, då vel: http://www.faz.net/s/homepage.html
Me Freud, you Jane
onsdag, 16. november, 2005
Psykologsonen med namn Sigmund
Eg trur tittelen er eit sitat i ein eller annan Hitchcock-film (Marnie?). I alle fall - eg skriv semesteroppgåve og planlegg juleball.
Se mot nord
fredag, 4. november, 2005
Eg var i Tromsø. Er det slik at berre fordi dei er nordfrå, desse jentene, at dei har lov å stå å urinere dei òg? Eller er det berre eg som er så teit at eg alltid har trudd feil, at Pissoar ikkje er det eg trur det er?
Om å stå under lyktestolpar og vente på kjærasten sin
torsdag, 3. november, 2005
Buss - Mann 1 - 0
Det har vore mildt i Bergen i det siste - og det har vore mange ettermiddagar i Bergen i det siste - og slik litt ut på dagen, her i Bergen, har det tatt til å mørkne. Ja, ein dag var det både mørkt, mildt og ettermiddag på ein og same tid. Eg og min svenske kompis, Martin, hadde nett vore og ete noko billeg vitnamesisk då vi steig ut i den mørke, men milde, ettermiddagen. Eg kunne ikkje la vere å leggje merke til dette og sa til Martin, “ja, i dag var det ein mild og mørk ettermiddag Martin” - Martin svara “så sanneleg”. Vi gjekk nokre meter bortetter det våte fortauet i denne milde og mørke ettermiddagen og kjende på fønvinden som strauk seg langs oklane lik ein katt. Brått slo det ned i meg at nett dette var perfekte tilhøve for å stå under ein lyktestolpe og vente på kjærasten sin. Eg kremta og sa “Martin, synes ikkje du dette er perfekte tilhøve for å stå under ein lyktestolpe og vente på kjærasten sin?” Og Martin, som har hovudet i skyene - ikkje berre av di han er nyforelska, men òg av di han er to meter høg - svara “Jo, dette er perfekte tilhøve for å stå under ein lyktestolpe og vente på kjærasten sin”.
Tillegg:
Ein våt - men mørk og mild ettermiddag nokre dagar seinare åt eg nok ein gong vitnamesisk då eg fekk denne meldinga frå Martin: “Nu står jag faktiskt under en lyktstolpe och väntar. Det känns som att jag är bärare av en lång tradition”
Det sa dei i femogførr òg
onsdag, 2. november, 2005
Sjølv dei introverte må vente på bussen
Eg har tidlegare delt min fascinasjon for uttrykket “er det det det er?” No kom eg endeleg på eit anna - om ikkje fullgodt - alternativ, det noko klumsete “Ei eller anna anna Anna”. Der, mykje god krafttenking ligg bak dette.
Smått urelatert, eg var bi-quizmeister i går - under ein “shouty-outy” spratt tolv mannlege psykologistudentar i veiret og brølte “Kokain!”, før dei stille og forsiktig sette seg igjen. Slikt gjer unekteleg inntrykk på vare barnesinn. (spørsmålet omhandla sjølvsagt kva som var favorittdopet til Freud).
Dit hvor lykken bor
onsdag, 2. november, 2005
I min vreide over det tyske utdanningssystemet ser eg ingen andre middel enn å ty til det sterkaste og farlegaste av dei alle: Bloggen! (eit livsfarleg våpen, som i hendene på feil personar kan føre til katastrofe) I alle fall, må øse meg opp litt over det herleg studenttilpassa beistet som er Freie Universität. Har nettopp prøvd å ha forelesning i politisk idehistorie, noko som i utgangspunktet er interessant. Det som ikkje er så stilig er at forelesaren er den tyske ekvivalenten til Olaf Sigurd Gundersen. Når eg tenker meg om er det faktisk litt stilig, men det har no sine grenser. No i byrjinga går det i Platon, Aristoteles og andre heltar frå det gamle Grekenland. Det er ex.phil. på tysk, det, godtfolk. Dette er eit sånt fag som ein haug med tyske studentar må ta, for å få godkjent poenga dei tar i andre fag, Så då sit det nokre hundre studentar oppetter veggar og tak. Rosina i currywursten er at dette foregår i eit bygg som er under ombygging, slik at sjølv ikkje vår venn Olaf Sigurd klarer å overdøve drilllinga. Kombinert med nokre stolar som såg sine beste dagar før krigen, legg dette til rette for ei storarta oppleving. Det hjelper ikkje veldig at eg etterpå må gå og kopiere mitt eige pensum i kopibutikken, fordi det ikkje er laga til eit kompendium eingong. Pensumbøker driv ein ikkje med i det heile. Og borte i ein korridor sit broren til Jarle frå Åpen Post og sel skrivesaker med meir. Så, “hvor går veien?” “Dit hvor lykken bor”.
Ein konsert m.m
tysdag, 1. november, 2005
Så var eg altså på konsert i går. Min første i slaget. Og det får ein sei. Det var moro. Dyr moro, men moro. 445 kroner for ein slik billett. Sidan eg er ny i faget er det kanskje nokon som kan hjelpe meg fram til eit standpunkt om billettprisar?
Eg reknar med det ikkje er mogleg å prute på billettservice, ei heller utanfor konsertlokalet? Eg er, med mine dårlege kunnskapar om konsertlivet, trass alt nøgd med utfallet.
Gutane var flinke. Det er fleire med meg som meiner dette.( Eg reknar med at mine vurderingar ikkje er gode nok, (les: første konsert) men eg vise til diverse meldingar om denne hendinga)
http://.www.dagbladet.no/ kultur, http://www.aftenposten.no/spesial/bildeserier/article1146715.ece, http://www.vg.no/pub/vgart.hbs?artid=295297
men eg må seie eg undrar meg over måten Chris Martin sit på pianokrakken sin og spelar. Det høyrest bra ut, men uttrykket vert svekka av rytmen han syner fram. andre som seier seg einig?
Stiløvingar
tysdag, 1. november, 2005
Eg fann berre det engelske omslaget på boka.
På mine reiser i nord møtte eg unge lovande Watne som gav meg dette heilheite tipset: Lån Exercises de style av Raymond Queneau. På norsk heiter den Stiløvingar og er omsett av sjølvaste Ragnar Hovland. Det skulle love godt tenkte eg. Og det gjorde det. (For dei som treng meir info: Boka byrjar med eit enkelt notat, og så følgjer alle andre moglege måtar å skrive dette notatet på. Stor stas.)
Eg sender herved tipset vidare, om du er imot slik låning, eller berre ikkje heilt trur meg med det første, sjå berre her:
Exercises de style av Raymond Queneau, på norsk sjølvsagt