Sjølvskryt av puraste sort følgjer: Underteikna delte i kveld ei særs sterk vinglehyseoppleving med desse tre sjenerte karane, det vart kasta bÃ¥de presist, langt og hardt – og mottaka var reint til Ã¥ grine av, sÃ¥ vakre var dei – her snakkar vi om bak-ryggen-ein-finger-med-spinn-mottak. Underteikna har no starta skrivinga av boka «Zen – og kunsten og halde ved like vinglehyseforma» -sjÃ¥ etter den i butikken.

Av anna sjuskete sladder bør det nemnast at fotofanatikaren i meg har starta opp med Nok Ein Blogg(TM) – denne gongen ein rein fotoblogg – trykk hardt og fort pÃ¥ følgjande lekkje: «Our endless numbered days». Sida vil bli oppdatert dagleg – bÃ¥de med bilete og nye gramatikkfeil – det har seg slik at det er femteklassingen i meg som skriv pÃ¥ sida og sidan sida er pÃ¥ engelsk blir det heller kleint med rettskrivinga, men som det stÃ¥r skrive: Ha tól! Ha tól!

Det skjer ikkje for ofte at vi kler oss ut på lørdagskvelden. Tante Eli-Dorthe sa ein gong til mine kjære venner at «ein må no vere litt vill og galen for å vere i denne slekta». Eg visste no ikkje at Andreas høyrte etter.

Til somme tider har vi elevkveld på skulen vår, somme gonger er Grete (vår husmor) nødt til å kle seg ut som Hulken. Ho er frå Nord, om du lurte.

Ho har vore på rutebilstationen i Arendal. Det er ingenting som heiter blandings, og det er ikkje alle som lespar der heller. Heidi Beate kler seg som engel av og til. Dette passar ho til.

Her følgjer historia om Internatkvelden med piker, svin og sang.

(meir …)